บล็อคเขียนไดอารี่ของ Farily กับคุณความสุข :))))

13/05/53

ในโลกใบนี้มีบางสิ่งที่ฉันไม่อาจเอื้อมไปคว้ามันมา
เพราะรู้ว่าคงไม่อาจรักษาเอาไว้ได้ ...แม้จะพยายามมากมายเท่าไหร่ก็ตาม

____________________________________________________


ฟังวิทยุออนไลน์ ที่ izeemusic

วันนี้ฉันตัดสินใจไม่ไปที่นั่น... ที่ที่ฉันได้นั่งใกล้ๆ กับเธอ ที่ที่เคยมีความทรงจำดีๆ
เพราะฉันกลัว กลัวว่าเธอจะไม่มาเหมือนเมื่อวานนี้
ฉันไม่อยากจะต้องทนเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว

ตอนที่เธอไม่อยู่ ดูเหมือนโลกนี้มันขาดอะไรบางอย่างไปจริงๆ นั่นแหละ
รอยยิ้มของเธอที่เคยเป็นเพียงส่วนเกินในชีวิตของฉัน...
รอยยิ้มที่ส่องสว่างสดใสนั้น ทำไมตอนนี้ถึงได้รู้สึกคิดถึง
เหมือนมันกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของฉัน

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ฉันไม่อาจหยุดมองเธอได้เลย
ไม่ว่าเธอจะย้ายไปนั่งที่อื่น สายตาของฉันก็จะจับจ้องอยู่ที่เธอตลอด
ทำไมฉันต้องอยากรู้ว่าเธอนั่งตรงไหน
ทำไมฉันต้องอยากรู้ว่าเธอกำลังทำอะไร
ทำไมถึงได้อยากรู้จักเธอ
ทำไมต้องเอาแต่คอยมองเวลาเธอเผลอ
แต่เพียงแค่จะยิ้มให้ก็ไม่กล้า กระทั่งสบตาก็ไม่กล้า...
ทั้งที่เมื่อก่อนฉันคิดว่าเธอเป็นเพียงคนๆ หนึ่งที่ผ่านมาแล้วเดี๋ยวก็ผ่านไปเท่านั้นเอง...

ฉันชอบความซุ่มซ่ามของเธอ ชอบรอยยิ้มน่ารักๆ
ชอบท่าทางสดใส และคำพูดที่จริงใจ
ชอบเวลาที่เธอกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่คนเดียว
ชอบที่เธอกินข้าว และตามด้วยโยเกิร์ต
ชอบ ชอบ ชอบเธอ...

แต่ฉันก็ไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใด
เพราะเธอไม่อยู่ให้ฉันได้บอกเธออีกแล้ว
เราคงต้องจากกันไปตลอดแล้วสินะ

ฉันไม่อยากเฝ้ารอว่าเมื่อไหร่จะได้พบกันอีก เพราะมันทรมานเหลือเกิน

ความสุขของ farily ในตอนนี้ คือ การได้หวนคิดถึงความทรงจำที่โต๊ะตัวนั้น
ที่เราเคยนั่งใกล้ๆ กัน
เราเคยใส่เสื้อสีเดียวกันโดยบังเอิญ
ฉันเคยเดินตามหลังเธอตอนขึ้นบันไดเลื่อน และมองเธออยู่อย่างนั้น
จนคนอื่นคงจะคิดว่ายัยนี่มันบ้าหรือเปล่า...

แต่ช่วงเวลานั้น ฉันมีความสุขเหลือเกิน
ตอนนี้ฉันอยากจะภาวนาให้ความรู้สึกของฉัน ส่งไปถึงเธอ...
และอยากให้เราได้พบกัน แม้เพียงเสี้ยวนาทีก็ยังดี...


ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้รู้จักคำว่ารักมากขึ้น แม้ว่ามันจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ
เหมือนสายลมที่พัดผ่านไป...
แต่ความรู้สึกที่แสนสำคัญของฉันนี้ มันจะประทับอยู่ในความทรงจำ
ไม่มีวันเลือนหายไป...

ขอบคุณจริงๆ นะ T.